یک هشدار عمومی و مفید:

((بعضى درختها سرحالند، بانشاطند، شادابند؛ ده سال، بيست سال، سى سال بيشتر عمر نميكنند، بعد پوك ميشوند. پوك كه شدند، احتياج ندارد كه كسى زحمت بكشد براى انداختن آنها، يك باد تندى كه بيايد، سرنگون ميشوند، از كمر ميشكنند؛ اما درختى كه استعداد ماندن دارد، داراى اين قدرت و ظرفيت هست كه بماند، شما مى‌بينيد دو قرن، سه قرن از عمر اين درخت ميگذرد، سرسبزى او از روز اولى كه برگ كرده، بيشتر است و كمتر نيست، نشاط او در بهار، درختهاى ديگر را هم تحت تأثير قرار ميدهد. «تؤتى اكلها كلّ حين باذن ربّها».

‫هيچ وقت هم نبايد خسته بشويم. شنفتيد آيه‌ى قرآن را «فاذا فرغت فانصب»؛ وقتى از كار فراغت پيدا كردى، يعنى كارت تمام شد، تازه قامت راست كن، يعنى شروع كن به كار بعدى؛ توقف وجود ندارد.

رهبرما ‫۱۳۹۱/۰۶/۲۸‬))

حالا ما خودمون رو در نظر بگیریم،تو دانشگاه، از لحاظ علمی، باید همیشه تازه باشیم،

هر چی از عمر و بلوغ جسمی و فکری و سیاسی و اجتماعی مون میگذره حتی در موفقیت هامون نباید متوقف بشیم، همین توقف خیلی ضربه میزنه...حتی کوتاه...عاملی میشه برای تنبلی،مغرور شدن،بی حوصلگی،ازدست دادن انگیزه،منحرف شدن و...

خداییش متوقف شدن و نشدن خیلی تاثیرگذاره، البته در مسیر ناحق باید متوقف شد....ولی در راه حق توقف جز ضرر چیزی نیست...

پس یه کاری کنیم،اول ببینیم بانشاط هستیم!(در راه حق هستیم!؟) بعد اگه در مسیر درست بودیم خود به خود رشد میکنیم و اون وقت دیگه توقف معنایی نداره...