دانشجویان علوم اجتماعی دانشگاه مازندران

قبل از هرچی جالبه بدونین که اروپایی ها خیلی از آداب و رسومشون بر گرفته از فرهنگ آریایی ها و یا مسلمانان هست که البته دستخوش تغییراتی شده و با فرهنگشون آمیخته شده..مراسمی از قبیل عشاء ربانی.غسل تعمید.ناقوس زدن و نوازندگی به هنگام دعا و نیایش و ... که همه ی اینها و بعضی های دیگه از آیین مهر ایرانی گرفته شده.

اما جشن اسپندگان

در ایران باستان هر 30 روز ماه, برای خود یک نام ویژه داشتند.

برای نمونه:

به‌عنوان مثال روز اول هر ماه «روز اورمزد»،
روز دوم هر ماه، روز بهمن (سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است،
روز سوم هر ماه، اردیبهشت یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از صفات خداوند است،
روز چهارم هر ماه، شهریور یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی» که خاص خداوند است
و روز پنجم هر ماه، «سپندارمذ» بوده‌است.

از آنجا که در باورهای کهن، زمین را نیز مانند زنان، بارور، زاینده و پرورش دهنده می دانسته اند و همه ی موجودات بر پهنه ی او و در پناه و آغوش او پروریده می شده اند، جنسیت او را نیز «مادینه» فرض می کرده اند و از همین خاستگاه است که عبارت های زیبا و دل انگیز «مام میهن» و «سرزمین مادری» بوجود آمده و فراگیر شده است. پیشینیان ما، همانگونه که زمین را زن یا مادر می دانسته اند، آسمان را نیز مرد یا پدر بشمار می آورده اند و ترکیب های «مادرزمین» و «پدرآسمان» از همین جا برخاسته اند. بی گمان آنها شباهت ها و پیوندهایی بین زن و مرد از یک سو، با زمین و آسمان، و بارندگی و رویش گیاهان، را از سوی دیگر احساس می کردند.همچنین این را نیز می دانیم که در باورهای ایرانی، نسل بشر یا نخستین زن و مرد جهان، به نام مشی و مشیانه» از ریشه ی دوگانه ی گیاهی به نام «مهرگیاه» در دل زمین بوجود آمده و آفریده شده اند و در واقع زمین یا سپندارمذ، مادر نسل بشری دانسته می شده است.

ابوریحان بیرونی از این جشن به عنوان یک جشن کهن یاد می کند و اضافه می کند که این روز و ماه از دیرباز جشن زنان شوهردار بوده و همسران بر آنان بخشش می کرده اند.در این روز مردان تمام کارها و مسئولیت زنان را برعهده میگرفتند و برای قدردانی از زحمات زنان به آنها هدیه نیز میدادند.