یه سوالی که برای خودمم  بارها پیش اومده اینه که چرا ما شیعه ها عموما دهه ی اول محرم عزاداری میکنیم و بعد اون انگار این ماه برامون تموم شده.

واقعا چرا؟؟

به نظر شما دهه ی اول مهمتره یا دهه های بعدی؟؟

و یه سوال دیگه اینکه از نظر شما محرم  تاثیرش در فرهنگ و زندگی ما الان پر رنگ تر شده یا رنگ باخته؟؟

یه جوابی که میشه به این سوال داد اینه که ما اعتقادی داریم اینه که شهدا زنده اند و  ناظر و شاهد بر اعمال ما هستن و به همین خاطره که حضرت زینب سلام الله علیها عزیزترین های خودشو در واقعه ی کربلا از دست میده و  با صراحت و شجاعت  میگه " ما رایت الا جمیلا"

اگه قبل شهادتشون عزاداری میکنیم بخارط اینه که بیاد بیاریم و بیشتر درک کنیم که چرا و برای چی دارن عازم این سفر یا جنگی میشن که میدونن نتیجه ی حتمی و قطعی اون شهادته؟؟

بیاد بیاریم چه هدف مهمی پیش رو دارن که  از هیچکدوم از اعضای خونوادشون دریغ نمیکنن و  همه ی زنان و کودکان رو با خودشون میبرن؟؟

به نظر من دهه ی اول اگه عزا داری میکنیم  داریم تو یارکشی امام  حسین علیه السلام شرکت میکنیم تا اثبات کنیم چند مرده هلاجیم. امام حسین و یاراش بیشتر ازین که تشنه ی آب بوده باشن تشنه ی جواب بودن. همینطور که الام امام زمان ما سالهاست منتظر یه جوابه...

البته مطالب بالا به این معنی نیست که فقط دهه ی اول محرم رو بچسبیم و بیخیال بقیه ش شیم چرا که پیامبر و ائمه ی اطهار بارها و بارها روی ماه  صفر و مصیبت هاش تاکید داشته

از دوستان هم میخوام  اگه نظری  دارن حتما بزارن.حالا یا با فکر خودشون یا با استناد از  جایی.ممنونم